De klokkenluider

Is er in ons dorpje een meisje de bruid
Dan wordt haar ter ere de klokken geluid.
Ik doe dat als koster op 't huwelijksfeest.
Dat is altijd hier de gewoonte geweest.

Refrein:
Van je bimmele, bammele bom,
Van je bim, bam, bom,
Van je bimmele, bammele bom,
Van je bim, bam, bom,
Er hangen twee klokken, d' één licht, d' ander zwaar
Die lui ik om beurten maar niet door elkaar.
De lichte klok is de beloning der deugd,
Men hoort er z'n heldere klanken met vreugd.

Mocht er soms een meisje in 't huwelijk gaan,
Maar hoort men de zware der klokken gaan slaan,
Dan fluist'ren de mensen zo stiekem, oo....gos
Nou daar is bepaald ook 'n steekie aan los...

Refrein.

Laatst kwam op een morgen al vroeg reeds bij mij
Margriet van de bakker, zo vrolijk, zo blij.
Ze sprak lieve koster, 'k ben morgen de bruid,
U zorgt er toch voor dat de klok wordt geluid.

Refrein.

Ik keek door m'n bril toen het meisje eens aan
En vroeg welke klok moet 'k voor jou laten slaan.
Het meisje had waarlijk die vraag niet verwacht.
Ze werd helemaal van haar stukkie gebracht.

Refrein.

Ach toe, lieve koster, zo sprak die Margriet,
Als Jan dat zou horen dan trouwt hij me niet,
Dus laat voor het huwelijk de lichte klok slaan
En luid dan de zware maar als 't is gedaan.

Refrein.